Agata Widzowska, Kalafiornia Mon Amour [Dreams]

Czy wasze dzieci wiedzą, jak zachować się w kryzysowej sytuacji? W naszym kraju nie doświadczamy wielu katastrof naturalnych, ale jak to mówią "przezorny zawsze ubezpieczony", warto więc uczyć dzieci prawidłowych zachowań i postaw. A jak to zrobić, żeby jednocześnie nie straszyć? Można za pośrednictwem książki. Warto oczywiście uzupełnić lekturę rozmową, ale za punkt wyjścia do niej może posłużyć choćby Kalafiornia Mon Amour Agaty Widzowskiej.

Zoja ma 11 lat i mieszka w starej kamienicy, w której prawie nikt się nie zna. Określa sąsiadów numerami mieszkań. Ale wszystko się zmienia, gdy nadchodzi wielka powódź i rozpoczyna się walka o przetrwanie.

Malarz, śpiewaczka operowa i nastoletni fotograf oraz inni niezwykli bohaterowie łączą siły, by ocalić kamienicę przed żywiołem. Czy to, co ich różni, może okazać się przydatne? A co mają z tym wspólnego kalafiory?

Książka w sposób zabawny, a niekiedy wzruszający opowiada o tym, jak postępować w czasie klęski żywiołowej. Wraz z Zoją przekonamy się, że nigdy nie należy oceniać po pozorach, a trudne chwile zbliżają ludzi i otwierają drzwi do prawdziwej przyjaźni.

To jedna z tych umiejętnie skonstruowanych historii, które pod płaszczykiem wciągającej fabuły, przemycają całkiem realna wiedzę i wartości, nie traktując jednocześnie młodego odbiorcy z góry. Napisana z wyczuciem i pełna uroku, otulająca i niosąca nadzieję.

Bohaterami opowieści są mieszkańcy pewnej kamienicy, którzy są jak inni zamieszkujący budynki wielorodzinne. Zajmujący swoje mieszkania i często nieznający się nawzajem nawet z nazwiska. Zdawkowe "dzień dobry" bywa szczytem pozytywnych interakcji między nimi, a czasem zdarzają się też i mniej przyjemne. Przez wzgląd na powódź zostaną odcięci od świata na terenie swojego budynku i po raz pierwszy zostaną zmuszeni, by nie tylko się poznać, ale i współdziałać.

Autorka tworzy zindywidualizowane portrety bohaterów, z ich dziwactwami, które z czasem zmieniają się nawet w atuty. Pokazuje, jak obcy sobie ludzie zaczynają działać pod presją wspólnie, a z czasem nawiązują podszyte sympatią relacje, nawet jeśli codzienne interakcje bywają trudne.

W tej opowieści autorka wyraźnie acz subtelnie akcentuje wagę empatii i współdziałania, potrzebę niesienia pomocy każdemu, kto jej potrzebuje, bez oglądania się wyłącznie na swój komfort i interes. Pokazuje, jak bezbronna może być jednostka w starciu z żywiołem, ale że można przetrwać trudne chwile, jeśli połączy się siły. Okazuje się, że każdy mieszkaniec wnosi do wspólnoty coś istotnego, wiedzę i umiejętności, na czym korzystają wszyscy.

Oprócz tych wartości autorka świetnie objaśnia młodym odbiorcom, jak należy dbać o bezpieczeństwo swoje i innych, a także jak wzywać pomocy za pośrednictwem różnych rodzajów sygnałów (ciało, flagi, latarki itp.), gdy nie można po prostu zadzwonić pod numer alarmowy. To taka wiedza, która oby pozostała zbędna, ale kiedyś komuś może uratować życie.

A poza tym wszystkim jest to opowieść, którą świetnie się czyta. O kuchennych innowacjach, do których ludziom trudno się przekonać. O rodzinie, którą się ma obok, oraz o rodzinie, za którą się tęskni. O rodzeństwie, które może i się  kłóci, ale skoczyłoby za sobą w ogień. O przyjaźni rówieśniczej, ale i międzypokoleniowej. O tym, że za drobnymi dziwactwami kryją się fascynujący ludzie.

Siłą tej książki jest autentyczność, nawet tam, gdzie wydaje się odrobinę przerysowana. To opowieść o ludziach, którzy żyją obok nas, i wydarzeniach, które mieszczą się w granicach prawdopodobieństwa. Autorka dba o to, by szczerze opowiadać o tym, co groźne, a także pokazuje, że koniec powodzi nie zawsze oznacza koniec zmartwień, ale nawet ktoś dotknięty kataklizmem może nieść pomoc innym. Udało się też autorce uchwycić realna perspektywę 11-letniej bohaterki, która na swoje potrzeby kategoryzuje świat, ale jest otwarta na zmianę, także własnych opinii.

Choć z perspektywy dorosłego opowieść bywa momentami przewidywalna, to bez wątpienia jest wartą uwagi lekturą. To pozbawiona nachalnego dydaktyzmu opowieść o empatii, wzajemnej pomocy i zasadach zachowania w obliczu zagrożenia. Mądra, ciepła, autentyczna, ale i pełna nadziei, że można przetrwać nawet najtrudniejsze chwile, a wspólne doświadczenia łączą ludzi równie silnie co więzy rodzinne. To książka, która skłania też do refleksji i może stanowić punkt wyjścia do wartościowej rozmowy.

Autor: Agata Widzowska
Tytuł: Kalafiornia Mon Amour
Ilustracje: Paulina Płuciennik
Wydawca: wydawnictwo Dreams

Egzemplarz recenzencki