[#dlamłodzieży] Klaudia Zacharska, Śpiew jaskółki [Mięta]

 

Dla spotkania z Latarenkami gotowa jestem rzucić wszystko. Uwielbiam wracać do tej uroczej grupy przyjaciółek i uczestniczyć w ich kolejnych przygodach. Kiedy sięgam po książki Klaudii Zacharskiej z tego cyklu, sama czuję się jak nastolatka. Polecałam wam Piranię duszy i Ukradzione oczy. Teraz równie gorąco zachęcam do czytania Śpiewu jaskółki. 

Wakacje to miły czas, pełen beztroski i słodkiego lenistwa. Ale nie w życiu Latarenek

W Sepii znowu czai się czarna magia. W pobliżu Latarenek pojawiają się mroczne cienie, pełne zagrożeń i ostrych zębów. To na pewno klątwa tajemniczego złola, który najwyraźniej nie zamierza odpuścić.

Tego lata River, Pola i Maja wyskoczą na weekend do przyjaciółki, zgłębią największą tajemnicę swojego miasteczka i poznają całkiem nowe oblicza magii. Czy to, czego się nauczą, wystarczy, by obronić siebie i najbliższych? Co tak naprawdę czai się w tych przerażających cieniach? I co się stanie, jeśli ktoś nagle zostanie w nie wepchnięty?

Powtórzę to, co pisałam wcześniej: To bardzo dobra propozycja dla czytelników w wieku młodszym nastoletnim, mniej więcej w przedziale 10-14 lat. Powiedziałabym nawet, że dla czytelniczek, bo to bardzo dziewczyńska historia, ale w dobrym tego słowa znaczeniu. Pełna dziewczęcej przyjaźni i z bohaterkami, które spodobają się odbiorczyniom.

Latarenki, jak nazywają siebie dziewczyny, to urocze określenie, które dokładnie oddaje kwintesencję tych trzech różnych, ale w pewien sposób podobnych osobowości. Każda z bohaterek jest troszkę inna. Pola - zadziorna i wygadana miłośniczka jazdy na wrotkach, River - bystra, zapalona czytelniczka, a Maja - nieśmiała i nieco wycofana. Łączy je jednak życzliwość i wspólna pasja (m.in. miłość do Doktora Who, co budzi mój entuzjazm), a także przyjaźń, która objawia się lojalnością i troską.

Trzeba to jasno powiedzieć, Latarenki są filarem tego cyklu i swoją magnetyczną mocą przyciągają czytelniczki. Każda jest inna, każda ma swoje mocne i słabe strony, każda ma coś, co czyni ją wyjątkową, choć na różnych płaszczyznach. I dlatego w tych bohaterkach każdy może odnaleźć coś dla siebie. A przy tym typowe dla wieku nastoletniego niepokoje - poczucie zagubienia, obawa o miejsce w grupie i nie tylko, potrzebę przynależności, troskę o bezpieczeństwo przyjaciół. Bo ta historia jest jednocześnie peanem na cześć przyjaźni, takiej, która akceptuje odmienność charakterów i upodobań. A to jest ogromnie ujmujące.

W trzecim tomie atmosfera gęstnieje, a zagrożenie staje się coraz bardziej realne. Bo czarnoksiężnika, która zagraża Sepii, bibliotece i dziewczynkom wciąż nie udaje się namierzyć. A do tego dochodzą jeszcze pozornie zwykłe, choć o niezwykłej etymologii, problemy nastolatek. Relacje Poli z mamą uległy pogorszeniu, a Mai trudno cieszyć się nadchodzącym ślubem mamy i Roberta, kiedy wciąż musi ukrywać przed nimi swoją prawdziwą naturę i obawiać się odrzucenia. 

Autorka świetnie łączy ze sobą magiczna intrygę i rozpoznawalne nastoletnie problemy, tworząc angażująca emocjonalnie opowieść. Taką, w której kusi tajemnica i lato pełne przygód, a do tego wiarygodnie kreślone relacje między przyjaciółkami, ale też dorosłymi i dziećmi. W tej warstwie łatwo się będzie czytelnikowi odnaleźć, a jednocześnie cieszyć wartką akcją i jej zwrotami.

Zacharska nie zawodzi pokładanych w niej nadziei i utrzymuje wysoki poziom serii, która ma wiele do zaoferowania nastoletnim odbiorcom. Doskonale rozumie, ile tajemnic rozwiązać i ile nowych wprowadzić, by lektura dała poczucie satysfakcji, a jednocześnie utrzymała niepewność do samego końca. I choć opowieść przenika magia, jest to tak naprawdę historia o przyjaźni, której każdy chciałby doświadczyć. Jest w niej lojalność, miłość i wsparcie, są dorośli, którzy potrafią dać młodym swobodę i pewność, że czekają ze wsparciem na każdy sygnał. Są pasje, słabości i siła czerpana od siebie nawzajem. I wiara, że działając razem można pokonać wszystkie przeciwności.

Całości dopełniają ilustracje Pauliny Walachowskiej, które doskonale pasują do tej wczesnonastoletniej lektury, ożywiając bohaterów. A dzięki wyklejce w formie mapy każdy może sobie nieco lepiej wyobrazić samą Sepię.

To książka - podobnie jak cała seria - która jest pełna przygód i magii, ale akcentuje przede wszystkim to, jak ważne są wspierające relacje. I to zarówno między rówieśnikami, jak i dziećmi i dorosłymi. To piękna opowieść o dorastaniu, mierzeniu się z przeciwnościami losu i pewności, jaką daje ktoś, kto zawsze stanie u twego boku. Pełna ciepła, radości, ale i tajemnic i niewiadomych. Uwielbiam i już mi smutno na myśl, że ta przygoda powoli zmierza ku końcowi.

Autor: Klaudia Zacharska
Tytuł: Śpiew jaskółki 
Ilustracje: Paulina Wachowska

Wydawca: wydawnictwo Mięta

Egzemplarz recenzencki