Jakub Ćwiek, Taki diabeł straszny [SQN Imaginatio]

 

Naczekałam się na tę książkę. I w sumie na audiobooka też, bo ta historia z Julią Kamińską jako lektorką aż się prosi o słuchanie. Taki diabeł straszny jako kontynuacja To po diable wypada równie dobrze i właściwie samo to powinno być dla was wystarczającą rekomendacją. 

Piekło jeszcze nigdy nie było tak zabawne i tak niebezpieczne.

Svietlana Bringer budzi się związana podczas egzorcyzmu odprawianego… na niej samej. Podobno przez ostatnie osiem miesięcy stoczyła kilka bitew, omal nie została boginią nowej religii dla diabłów i zniknęła bez śladu. Problem w tym, że nie pamięta z tego ani jednej chwili.

Ścigana przez fanatyków, potwory wabione jej krwią oraz inkwizytora, który najwyraźniej nie jest tym, za kogo się podaje, Svietka próbuje odzyskać utracone wspomnienia. Z każdą odkrytą tajemnicą coraz wyraźniej widać, że ktoś od dawna pociąga za sznurki, a diabelska układanka skrywa znacznie więcej sekretów, niż ktokolwiek przypuszczał. Pytanie tylko, czy prawda okaże się wybawieniem… czy największym przekleństwem.

Jakub Ćwiek ponownie zaprasza na szaloną jazdę bez trzymanki, pełną humoru, grozy, ciętych dialogów i zaskakujących zwrotów akcji. A kiedy wydaje ci się, że znasz już zasady tej gry, okazuje się, że ktoś właśnie napisał je od nowa.

Ta historia jest jak mleko skondensowane, niewielka objętościowo, za to naszpikowana akcją i humorem. Nie ma tu miejsca na długie ekspozycje, na rozbudowane opisy. Czytelnik zostaje rzucony w wir akcji i porwany przez rwący nurt opowieści.

Sercem tej historii jest oczywiście Svietlana Bringer, diablica, która podbija serce ciętym językiem - jej riposty i sarkazm są siłą napędową także pierwszoosobowej narracji, która jednocześnie przełamuje czwartą ścianę dzięki bezpośrednim zwrotom do czytelników/słuchaczy. Jakub Ćwiek stosuje zresztą bardzo fajny zabieg, sprawiając, że czytelnik może poczuć się kimś wymyślonym przez Svietę, która podkreśla, że wie, że prowadzi monolog we własnej głowie, a nie snuje opowieść skierowaną do realnych słuchaczy. To jeden z tych detali, które dodają historii błysku.

Tym, co mnie ogromnie ujmuje, jest fakt, że historia nie rości sobie pretensji do bycia lustrem rzeczywistości, nie udaje komentarza społecznego. To w czystej postaci literatura rozrywkowa i jej głównym celem jest... rozrywka właśnie. Podejrzewam, a przynajmniej mam taką nadzieję, że autor bawił się w czasie pisania równie dobrze jak czytelnik w trakcie lektury. Książka bawi w sposób niewymuszony, naturalnie wywołując emocje i szeroki uśmiech, wykorzystując przy tym cięte riposty, sarkastyczne komentarze, a także żarty sytuacyjne.

Jakub Ćwiek garściami czerpie z popkultury, wyciągając najróżniejsze wyobrażenia o świecie diabłów i demonów, apokryficzne opowieści, popkulturowe tropy i nawiązania, to je bardzo celowo powielając, a to - równie sprytnie - przełamując. W ten sposób tworzy opowieść, której lektura jest rzeczywiście jak jazda bez trzymanki, pełna zaskakujących nawiązań i zwrotów akcji.

Żeby napisać taką książkę trzeba błyskotliwego umysłu, poczucia humoru i dobrego rozumienia natury literatury rozrywkowej. Co nie znaczy, że zna się uniwersalny przepis, który zjedna sobie każdego czytelnika. Ale jeśli znacie powieści autora, a przede wszystkim jeśli podobała wam się pierwsza część przygód Sviety, będziecie zachwyceni. 

Jakub Ćwiek pisze potoczyście, z lekkością pasującą do rozrywkowej formy tej historii. Do opowieści warto też podejść z otwartą głową i na dużym luzie. To kontynuacja, która nie obniża lotów i która zapewnia dobrą zabawę w czasie całej lektury. Kolejna "moja" historia napisana przez autora.

Autor: Jakub Ćwiek
Tytuł: Taki diabeł straszny 
Wydawca: SQN Imaginatio

Egzemplarz własny