Maja Lunde, Lisa Aisato, Królowa piorunów [Wydawnictwo Literackie]

 

Tam, gdzie spotykają się pełne czułości słowa Mai Lunde i ekspresyjne obrazy Lisy Aisato, tam dzieje się magia. Kiedy te dwie niezrównane w swych dziedzinach artysty - mistrzyni słowa i czarodziejka obrazu - łączą siły, powstają najbardziej wyjątkowe publikacje. Dlatego tak wyjątkowy jest cały cykl nazywany kwartetem sezonowym, w tym najnowsza książka - Królowa Piorunów.

Poetycka baśń Mai Lunde i Lisy Aisato. Poruszająca opowieść dla dzieci i dorosłych, o sile rodzinnych więzi, trudnych emocjach i odwadze do poszukiwania prawdy o sobie.

Isabella nieustannie jest w drodze. Choć u boku mamy przemierza kolejne niezwykłe miejsca, żadna przygoda nie potrafi uciszyć wzbierającego w niej buntu. Kiedy silne emocje biorą górę, dziewczynka czuje jak jej skronie uciska korona z piorunów. Wybuch złości jest blisko.

Wszystko odmienia się, gdy przybywają do małej wioski, otulonej surową magią jesiennej przyrody. Gdy mieszkańcy szykują się do Święta Duchów, po raz pierwszy pojawia się nadzieja na prawdziwy dom. Dlaczego jednak mama Isabelli jest tak nieprzewidywalna, a dziewczynka odtrąca nowych przyjaciół? Kluczem do ich ocalenia okazuje się pradawny leśny dąb – niemy świadek sekretów zdolnych odmienić bieg wydarzeń.

Królowa Piorunów to hipnotyzująca historia o potędze natury, przebaczeniu i uzdrawiającej sile bliskości. Zjawiskowo zilustrowana książka, która daje schronienie, koi i zostaje w sercu na zawsze.

To jedna z tych opowieści, które można nazwać współczesną baśnią. Płynąca niespiesznym, ale tętniącym od emocji rytmem. Łącząca w sobie coś metaforycznie nierzeczywistego, a jednocześnie celnie dotykająca spraw realnych i dla odbiorców rozpoznawalnych.

Bohaterka tej historii jest dzieckiem, które nieustannie wędruje. Życie w drodze to jedyna codzienność, jaką zna. Codzienność z barwną, bujającą nieco w obłokach matką, naznaczona czasem głodem, brakiem przyjaciół i ciągłą zmianą miejsca. Zmiana jest dla Isabelli jedyną stałą w życiu. Aż droga wiedzie matkę i córkę do rodzinnego domu, w którym mieszka wuj Isabelli. Tam dziewczynka ma szansę posmakować, co to znaczy, gdy codziennie czeka na ciebie posiłek, jak to jest chodzić do szkoły i - być może - mieć przyjaciół.

Lunde tworzy opowieść o miłości, ale też o zaburzonych rolach życiowych. O sytuacji, w której dziecko uczy się przejmować odpowiedzialność za nastroje rodzica, przyzwyczaja się do braku stabilizacji i do tego, że jego potrzeby pozostają niezauważone. Kreśli ten obraz z delikatnością i wiarygodnością, przesycając go melancholią. Jednocześnie snuje opowieść o tym, czym jest dom, przyjaźń i jak ważne w życiu jest to, by mieć korzenie.

Autorka przepięknie wykorzystuje w opowieści metaforę drzewa. To jedno drzewo jest stałym punktem odniesienia dla dziewczynki, która nigdy nie zaznała stałości. Jest milczącym powiernikiem, który nigdy nie zrani. Jego korzenie, wrośnięte w ziemię, są tym, czego Isabella nigdy nie miała - umocowaniem we własnym kawałku świata. Jesienny las w czasie święta duchów staje się też symbolem przemijania, które nie jest smutne, ale pozostaje wpisane w naturę.

W tej opowieści aż kipi od emocji. Jest tu świetnie nakreślona niepewność Isabelli, ta w drodze, i ta w zupełnie nowym miejscu, kiedy tak bardzo stara się nie przywiązywać do nowego miejsca i poznanych ludzi. Bardzo wiarygodnie Lunde pokazuje też uciskający niczym widmowa korona gniew, z którym dziecko nie może sobie poradzić. Emocjonalny pejzaż bohaterki pełen jest niuansów i półcieni, i dlatego tak bardzo chwyta za serce. 

To niesamowita opowieść, która może w nieco inny, ale równie sugestywny sposób będzie przemawiać do czytelników w różnym wieku. Dorosłych poruszą niezaleczone rany matki dziewczynki i zaniedbanie dziecka, które matkuje rodzicowi. Młodzi czytelnicy odnajdą tu opowieść o tym, czym jest rodzina, o niezłomnej sile przyjaźni i szukaniu siły, by zawalczyć o własne potrzeby. 

Tekst tej publikacji jest niesamowity. Piękne słowa, cudowne prowadzenie narracji. Ale wcale nie mniej godne uwagi są ilustracje Lisy Aisato. Bo one nie są tylko dodatkiem. One z tekstem współgrają, współopowiadają historię. Aisato ma niezwykły, rozpoznawalny styl, który zachwyca i porusza. Przepięknie operuje kolorem i światłem w swoich pracach, dzięki czemu poszczególne ilustracje oddają nastrój historii. Dynamiczne kadry wyglądają, jakby w każdej chwili mogły ożyć i zamienić się w animację. A przy tym niezwykle plastycznie oddane są emocje na twarzach samych bohaterów. Z łatwością rozpoznać możemy, kto jest wycofany, a kto szczery i otwarty, gdzie pojawia się ciepło, a gdzie zagubienie. Gniew dosłownie kipi z twarzy bohaterki, podobnie jak rozpacz i wzruszenie. W tych obrazach kryje się życie.

Królowa Piorunów  jest niezwykłą, poruszającą opowieścią, która w nieco baśniowy, metaforyczny sposób dotyka trudnych zagadnień. Opowiada o skomplikowanych relacjach dzieci i dorosłych. O potrzebie budowania rodziny, domu i zapuszczania korzeni. Mówi o gniewie i nieumiejętności regulowania i wyrażania emocji. To opowieść, która przypomina, że każdy ma prawo do trudnych emocji, ale musi nauczyć się dostrzegać więcej niż gniew. Każdy bowiem zasługuje na oparcie i nadzieję. Dzieciom - pokazuje, że zasługują na to, by ich potrzeby zostały wysłuchane. Dorosłym przypomina, że powinni wsłuchać się w głos dzieci i pomóc im zrozumieć własne emocje. Przepięknie zilustrowana, dotykająca spraw bolesnych, ale też z empatią i czułością pochylająca się nad wrażliwością młodego człowieka. To coś więcej niż studium dziecięcego gniewu. To historia, która daje nadzieję. Poruszająca i zapadająca w pamięć opowieść, przy której łzy wydają się nieuchronne. 

Autor: Maja Lunde
Tytuł: Królowa Piorunów
Ilustracje: Lisa Aisato
Tłumacz: Milena Skoczko-Nakielska
Wydawca: Wydawnictwo Literackie

Egzemplarz recenzencki