Maciej Siembieda, Upiór [Agora]

 

Powieści Macieja Siembiedy z Jakubem Kanią wyczekuję jak - nomen omen - kania dżdżu. Bo autor ma tak ogromny dar opowiadania pasjonujących historii, że ten cykl po prostu nie może się nudzić. I tylko życie może mnie powstrzymać przed czytaniem od razu, gdy książka wpadnie w moje ręce, a i ono musi w tym celu wytoczyć ciężkie działa. Zatem lektura Upiora zakupionego na poznańskich targach już za mną i jestem więcej niż usatysfakcjonowana.

Mroczna pasja może zawładnąć nawet największymi umysłami.

Początek XX wieku. Władysława Reymonta, wybitnego pisarza i zarazem spirytystę, dręczy obsesja - paniczny lęk przed pogrzebaniem żywcem.

Ponad sto lat później ekskluzywny Dom Pogrzebowy Kopczyńskich staje się ofiarą ponurego skandalu: w trumnie, w której powinny spoczywać zwłoki znanego polityka, znajduje się zupełnie inne ciało...

Czy to możliwe, że dom pogrzebowy z nienaganną, budowaną przez dwadzieścia lat reputacją, mógł sobie pozwolić na taką pomyłkę? A jeśli nie, komu zależało na zamianie zwłok?

Kłopoty rodzinnej firmy zwracają uwagę towarzystwa ubezpieczeniowego Hathor, w którym Kopczyńscy mieli wykupioną lukratywną polisę. Sprawa wymaga szczegółowego dochodzenia. Tylko gdzie zniknął najlepszy śledczy Hathoru, były prokurator IPN Jakub Kania?

Mroczny świat biznesu pogrzebowego, tajemnice, które zmarli zabrali ze sobą do grobu i obsesja związana z postacią polskiego noblisty Władysława Reymonta.

Maciej Siembieda mistrzowsko wplata prawdziwe wydarzenia w porywającą, sensacyjną intrygę i udowadnia, jak wielki wpływ na życie człowieka może mieć jedna książka.

Powieści o Kani są tak skonstruowane, by można je było czytać bez znajomości poprzednich tomów. Tylko dlaczego ktoś miałby to robić? Dlaczego pozbawić się przyjemności poznawania bohatera na przestrzeni lat i kolejnych spraw z którymi się mierzy? Bez tej nawiązanej w przeciągu wszystkich tomów relacji z bohaterem wydarzenia z pierwszych pięćdziesięciu stron nie uderzą tak mocno w czytelnika i nie wywindują napięcia aż tak wyraźnie. Niemniej... to nadal będzie udana lektura.

Maciej Siembieda raz za razem udanie łączy elementy thrillera i kryminału z wątkami historycznymi. Tym razem buduje opowieść bardziej współczesną, splecioną wyraźnie z mroczną stroną branży funeralnej. I robi to tak  sugestywnie, że w człowieku odzywają się wszystkie zapomniane fobie ;-) 

Powieść balansuje między początkiem XX wieku, kiedy Władysław Reymont (pisarz i spirytysta) zmaga się z lękiem przed tafofobią, a współczesnością, gdzie w trumnie znanego polityka znaleziono inne ciało. Te historyczne wątki nie są może w  nowym tomie tak wyraźnie powiązane z zagadką, z którą mierzy się Kania, jak bywało wcześniej, niemniej dodają całej opowieści koloru, a dla czytelnika stanowią kolejną ciekawostkę do zgłębienia przy okazji lektury. A że autor sprawnie posługuje się językiem i umiejętnie buduje gęstą atmosferę, po raz kolejny dostajemy powieść, od której nie sposób się oderwać.

Maciej Siembieda zachwyca. Zachwyca pisarskim sznytem, zachwyca umiejętność przykuwania uwagi czytelnika, mieszania fikcji i faktów w sposób szalenie atrakcyjny i pobudzający do dalszych literackich poszukiwań. Doskonale odnajduje się w literaturze rozrywkowej, tworząc swój własny podgatunek powieściowy, balansujący na pograniczu kilku innych i czerpiący z nich garściami to, co najlepsze. Nawet trudno mówić o tym, że ma powieści słabsze czy lepsze, bo po prostu jedne historie trafiają do nas bardziej, inne mniej. Ale to zawsze klasa sama w sobie. A Upiór, który tak świetnie włącza element sensacyjno-wywiadowczy do historii, jest bardzo dobrą propozycją dla szerokiego grona odbiorców. Tylko... kończy się zdecydowanie zbyt szybko.

Autor: Maciej Siembieda
Tytuł: Upiór
Wydawca: wydawnictwo Agora

Egzemplarz własny.